Soms lijkt het alsof er niets gebeurt. Dagen en weken lijken op elkaar, en rijgen zich aaneen in maanden, seizoenen en jaren. Onder die oppervlakte van schijnbare stilstand of minimale beweging, schuilt echter een volledige wereld. Ons gaandeweg bewust worden van wat er gebeurt aan de oppervlakte, maakt ons nieuwsgierig naar wat er onder het oppervlakte gebeurt.
De film Le chant des Forêts van Vincent Munier (2025) richt onze aandacht op de natuur die ons omringt. Niets is wat het lijkt voor wie goed kijkt. Door de ogen van natuurfotograaf Munier bewonderen we het elegante en het grote, maar krijgen we vooral oog voor het wonderbaarlijke kleine. Door dat kleine krijgt het grote zin.
Speciaal voor leerkrachten en docenten hebben we een pedagogisch dossier voor deze natuurfilm samengesteld. Het dossier geeft ook ignatiaanse insteken bij de film. Het werd samengesteld op maat van leerlingen vanaf 15 jaar door Els Verstraete, leerkracht natuurwetenschappen, aardrijkskunde en economie aan het Xaveriuscollege.
De film sluit goed aan bij de vakken (1) Natuurwetenschappen, Biologie, Ecologie, Aardrijkskunde, (2) Humane Wetenschappen, Sociale en Gedragswetenschappen, (3) Artistieke vorming (beeld en muziek), Esthetica en Kunstbeschouwing, (4) Godsdienst, Levensbeschouwing, Filosofie (5) Frans. En, voor Vlaanderen, kunnen ook een aantal leerplandoelstellingen van het Gemeenschappelijk Funderend Leerplan (GFL) via deze film worden behaald.
Le chant des forêts - 93 min
Muziek van Warren Ellis en Nick Cave, en Dom La Nena & Rosemary Standley
De film viel in de prijzen in de categorieën ‘beste documentaire’, ‘beste geluid’, ‘beste muziek’.
Vele uren brengt Munier door in ‘zijn’ bossen in de Vogezen. We zien sneeuw traag vallen, en mist over de velden dansen. We horen een auerhoen tokkelen, herten de degens met elkaar kruisen en vossen door de struiken glippen. Enkel met geduld kunnen we zien en horen. Dankbaarheid en verwondering zijn wat we daarbij uiteindelijk oogsten.
Daarbij houdt het niet op. Want in het bos bij Vincent Munier zijn ook zijn vader Michel en zijn zoon Simon. De vader leert zijn zoon luisteren voordat hij kijkt, lopen zonder te storen, stil staan om vertrouwen te krijgen. Het zijn prachtige scènes die ons tonen hoe gedeelde aandacht dubbele aandacht wordt, gedeelde verwondering dubbele verwondering.
Deze natuurfilm is geen discussie, of conclusie. Hij creëert wel ruimte: ruimte om te ademen, om te beseffen dat we deel uitmaken van kwetsbaarheid én schoonheid. En ruimte voor verwondering, voor wat zou kunnen verdwijnen. De film nodigt ons zo uit om in die ruimte niet alleen de natuur, maar ook onszelf terug te vinden.
PEDAGOGISCH DOSSIER
BIJ NATUURDOCUMENTAIRE
des forêts
De film sluit goed aan bij de vakken (1) Natuurwetenschappen, Biologie, Ecologie, Aardrijkskunde, (2) Humane Wetenschappen, Sociale en Gedragswetenschappen, (3) Artistieke vorming (beeld en muziek), Esthetica en Kunstbeschouwing, (4) Godsdienst, Levensbeschouwing, (5) Frans. En, voor Vlaanderen, kunnen ook een aantal leerplandoelstellingen van het Gemeenschappelijk Funderend Leerplan (GFL) via deze film worden behaald.
PEDAGOGISCH DOSSIER >
Speciaal voor leerkrachten en docenten hebben we een pedagogisch dossier voor deze natuurfilm samengesteld. Het dossier geeft ook ignatiaanse insteken bij de film. Het werd samengesteld op maat van leerlingen vanaf 15 jaar door Els Verstraete, leerkracht natuurwetenschappen, aardrijkskunde en economie aan het Xaveriuscollege.
Le chant des forêts - 93 min
Muziek van Warren Ellis en Nick Cave, en Dom La Nena & Rosemary Standley
De film viel in de prijzen in de categorieën ‘beste documentaire’, ‘beste geluid’, ‘beste muziek’.
Vele uren brengt Munier door in ‘zijn’ bossen in de Vogezen. We zien sneeuw traag vallen, en mist over de velden dansen. We horen een auerhoen tokkelen, herten de degens met elkaar kruisen en vossen door de struiken glippen. Enkel met geduld kunnen we zien en horen. Dankbaarheid en verwondering zijn wat we daarbij uiteindelijk oogsten.
Daarbij houdt het niet op. Want in het bos bij Vincent Munier zijn ook zijn vader Michel en zijn zoon Simon. De vader leert zijn zoon luisteren voordat hij kijkt, lopen zonder te storen, stil staan om vertrouwen te krijgen. Het zijn prachtige scènes die ons tonen hoe gedeelde aandacht dubbele aandacht wordt, gedeelde verwondering dubbele verwondering.
Deze natuurfilm is geen discussie, of conclusie. Hij creëert wel ruimte: ruimte om te ademen, om te beseffen dat we deel uitmaken van kwetsbaarheid én schoonheid. En ruimte voor verwondering, voor wat zou kunnen verdwijnen. De film nodigt ons zo uit om in die ruimte niet alleen de natuur, maar ook onszelf terug te vinden.
Soms lijkt het alsof er niets gebeurt. Dagen en weken lijken op elkaar, en rijgen zich aaneen in maanden, seizoenen en jaren. Onder die oppervlakte van schijnbare stilstand of minimale beweging, schuilt echter een volledige wereld. Ons gaandeweg bewust worden van wat er gebeurt aan de oppervlakte, maakt ons nieuwsgierig naar wat er onder het oppervlakte gebeurt.
De film Le chant des Forêts van Vincent Munier (2025) richt onze aandacht op de natuur die ons omringt. Niets is wat het lijkt voor wie goed kijkt. Door de ogen van natuurfotograaf Munier bewonderen we het elegante en het grote, maar krijgen we vooral oog voor het wonderbaarlijke kleine. Door dat kleine krijgt het grote zin.